Πολιτιστικός σύλλογος Μουσούρων

Αρχική Σελίδα

              

   

ΜΟΥΣΟΥΡΑ.... ΜΟΥΣΟΥΡΙΩΤΕΣ

Μικρό χωριό κολλημένο στη πλαγιά του Αράκυνθου ως λιχήνα σε βράχο, 25 χιλ. από το Μεσολόγγι και 280 χιλ. από Αθήνα.
Για ν' ανέβεις μέχρι εκεί θέλεις μόλις 1 τέταρτο από το Μεσολόγγι, από τον κόμβο της Αγριλιάς.
Είναι απέναντι από το δάσος βελανιδιάς σχεδόν στη κορυφή του Αράκυνθου και για στολίδι του έχει μόνο την πέτρα.
Το νερό έφθασε ως εκεί πρόσφατα από τον Εύηνο και από τότε οι λιγοστοί κάτοικοι δειλά-δειλά έφτιαξαν λουλούδια στους κήπους τους.
Λέγεται, δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή αν είναι στη φαντασία των κατοίκων επειδή κουράστηκαν πολύ από την ανυδρία,
κάποτε παλιά το χωριό ήταν απέναντι στο δάσος με πολλά νερά και δέντρα, σε κάποιο δε σεισμό κατρακύλισε.
Υπάρχει βέβαια ένα σημείο απέναντι στο δάσος που λέγεται παληοχώρι.
Το μόνο ιστορικό στοιχείο που είναι καταγεγραμμένο στην περιοχή είναι το μονοπάτι στο Παπασιάκο,
που ανεβαίνει στο Κεράσοβο και από κει στην Τριχωνίδα.
Αυτό αποτελούσε ένα από τα δύο (2) μονοπάτια με αυτό του ΑΪ ΝΙΚΟΛΑ του Κρεμαστού τους μόνους δρόμους κατά
την Αιτωλική συμπολιτεία επικοινωνίας των κατοίκων της Αιτωλίας με τους Τριχώνιους. Οι κάτοικοι Ρεβεκαίοι, Λυραίοι,
Ρηγαίοι, Κασσαβεταίοι, Πρεντζέοι, Μαυρομματαίοι, λίγοι Νικολοπουλαίοι,
Γιωταίοι και Τσαμαίοι είναι απόγονοι κάποιων που έφθασαν ως εκεί παλαιότερα από χωριά της Ηπείρου,
Ξηρομέρου και Τριχωνίδας είτε γιατί κυνηγήθηκαν κατά τον μεσοπόλεμο είτε για να βοσκήσουν σε χαμηλότερα μέρη τα κοπάδια τους.
Τέσσερα καφενεία, ένα μάλιστα μπορεί να κάνει φαγητό, θα σας καλωσορίσουν στο χωριό,
της ΑΝΝΑΣ - του ΖΩΗ του ΜΕΛΑΧΡΗ και του μπαρμπαλία, μ' αυτά τα ονόματα έχουν τυπωθεί στο μυαλό μας.
Ο καφές ελληνικός., μουσουριώτικος ...Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι λίγοι, φιλόξενοι με τον τρόπο τους,
μεροκαματιάρηδες όχι μαλαγάνοι λίγο γκρινιάρηδες και πολύ παραπονιάρηδες. Είναι γραφικοί.
Φτιάχνουν μόνοι τους ιστορίες και ταξιδεύουν με την φαντασία τους.
Σίγουρα είναι καλοί άνθρωποι και αγαπούν το χωριό τους αλλά μ' ένα δικό τους παράξενο τρόπο.
Είναι προκομένοι αλλ' αυτό το αμφισβητούν, έτσι για το κακό μάτι.
θέλουν να είναι ήρωες σε κάθε έργο μικρό ή μεγάλο, θέλουν οπωσδήποτε ρόλο και προπαντός τον πρώτο ρόλο,
τον δεύτερο δεν τον έχουν σε υπόληψη, πολύ περισσότερο βέβαια τους κομπάρσους.
 Ό,τι θέλουν το δείχνουν με τα λόγια με τα έργα με τα μούτρα.
Έχουν επιφύλαξη γενικά στους ξένους αλλά αν καθίσεις μαζί τους, συζητήσεις, τους ξανυχτείς δηλαδή,
και τους αποδεχτείς έτσι όπως είναι, θα περάσεις καταπληκτικά, θ' ακούσεις τις Ακαρνανίες τους,
θα γελάσεις και σίγουρα θα τους ξαναθυμηθείς. Αξίζει να τους γνωρίσετε.
Αξίζει να δείτε κι' αυτό το χωριό που τα καλοκαιριάτικα βράδυα έχει έναν έναστρο ουρανό μούρλια.
Έχει ένα φεγγάρι που βγαίνει από το δάσος απέναντι περνάει πάνω από το χωριό και χάνεται από το διάσελο στη θάλασσα.
Έχει μια σιγαλιά τη νύχτα που μόνο οι ήχοι από τα κυπροκούδουνα των γιδιών ακούγονται.
Σίγουρα το 2009 πρέπει να το επισκεφτείτε.
Με εκτίμηση στο χωριό μου και τους χωριανούς.

Σούγια Αθανασία